بارجاسپ گفتند كاسفنديار * برزم اندرون بود با گرگسار ز تيغ دليران هوا شد بنفش * نه پيداست آن گرگ پيكر درفش غمى شد دل ارجاسپ را زان شگفت * هيون خواست و راه بيابان گرفت خود و ويژگان بر هيونان مست * برفتند و اسپان گرفته بدست سپه را بران رزمگه بر بماند * خود و مهتران سوى خلّخ براند خروشى بر آمد ز اسفنديار * بلرزيد ز آواز او كوه و غار بايرانيان گفت شمشير جنگ * مداريد خيره گرفته بچنگ نيام از دل و خون دشمن كنيد * ز تورانيان كوه قارن كنيد بيفشارد ران لشكر كينه خواه * سپاه اندر آمد بپيش سپاه به خون غرق شد خاك و سنگ و گيا * بگشتى به خون گر بدى آسيا همه دشت پا و بر و پشت بود * بريده سر و تيغ در مشت بود سواران جنگى همى تاختند * بكالا گرفتن نپرداختند چو تركان شنيدند كارجاسپ رفت * همى پوستشان بر تن از غم بكفت كسى را كه بد باره بگريختند * دگر تيغ و جوشن فرو ريختند بزنهار اسفنديار آمدند * همه ديده چون جويبار آمدند بريشان ببخشود زور آزماى * از ان پس نيفگند كس را ز پاى ز خون نيا دل بىآزار كرد * سرى را بريشان نگهدار كرد خود و لشكر آمد بنزديك شاه * پر از خون برو تيغ و رومى كلاه ز خون در كفش خنجر افسرده بود * بر و كتفش از جوشن آزرده بود بشستند شمشير و كفّش بشير * كشيدند بيرون ز خفتانش تير به آب اندر آمد سر و تن بشست * جهانجوى شادان دل و تن درست يكى جامهء سوكواران بخواست * بيامد بر داور داد و راست نيايش همى كرد خود با پدر * بران آفرينندهء دادگر يكى هفته بر پيش يزدان پاك * همى بود گشتاسپ با درد و باك بهشتم بجا آمد اسفنديار * بيامد بدرگاه او گرگسار ز شيرين روان دل شده نااميد * تن از بيم لرزان چو از باد بيد به دو گفت شاها تو از خون من * ستايش نيابى بهر انجمن يكى بنده باشم بپيشت بپاى * هميشه بنيكى ترا رهنماى بهر بد كه آيد زبونى كنم * برويين دژت رهنمونى كنم بفرمود تا بند بر دست و پاى * ببردند بازش بپرده سراى بلشكرگه آمد كه ارجاسپ بود * كه ريزندهء خون لهراسپ بود ببخشيد زان رزمگه خواسته * سوار و پياده شد آراسته سران و اسيران كه آورده بود * بكشت آن كزو لشكر آزرده بود [ فرستادن گشتاسپ اسفنديار را بار ديگر به جنگ افراسياب ] ازان پس بيامد بپرده سراى * ز هر گونه انداخت با شاه راى ز لهراسپ و ز كين فرشيدورد * ازان نامداران روز نبرد به دو گفت گشتاسپ كاى زورمند * تو شادانى و خواهرانت ببند